ที่มาของเมนู "ลาบเสียบ"
จุดเริ่มต้นของเมนูนี้ มาจากแนวคิดของฝ้าย-อาทิตย์ มูลสาร ที่ตั้งคำถามว่า ทำไมอาหารอีสานต้องวิ่งตามกระแส ทั้งที่ตัวมันเองก็มีเอกลักษณ์ชัดเจนอยู่แล้ว สำหรับฝ้าย-อาทิตย์แล้ว ถ้าจะทำอาหารอีสานให้ถึง ก็ต้อง “รสจัดให้สุด” ในแบบที่มันเป็น ไม่ใช่ลดทอนเพื่อให้เข้ากับอย่างอื่น
จากแนวคิดนี้ จึงเกิดการนำ “เครื่องเทศลาบ” มาปรับรูปแบบใหม่ ให้กลายเป็นเมนูเสียบไม้ที่กินง่าย และเข้ากับบรรยากาศร้านสไตล์อิซากายะ หรือร้านกินดื่มแบบสมัยใหม่มากขึ้น
"อัตลักษณ์อาหารอีสาน อัตลักษณ์บ้านเฮาเด้อ"
การก้าวข้ามพื้นฐานของอาหารพื้นบ้าน สู่อาหารระดับไฟน์ไดนิ่งที่คนทั่วโลกยอมรับได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ฝ้าย-อาทิตย์ก็สามารถผสมผสานวัตถุดิบอีสาน (Cultural Assimilation) ที่คงรากเหง้าดั้งเดิมเอาไว้ในทุกจานอาหารที่สร้างสรรค์ขึ้นมาได้อย่างลงตัว
ฝ้าย-อาทิตย์ มูลสาร
ศิลปิน นักวิชาการ และเจ้าของร้านลาบเสียบ
ฝ้าย-อาทิตย์มองว่าอาหารอีสานคือสื่อกลางที่เชื่อมโยงผู้คนจากรากเดียวกัน (Diaspora) ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม สามารถปรับเปลี่ยนและผสมผสานให้เข้ากับบริบทใหม่ๆ ได้ โดยยังรักษาแก่นดั้งเดิมไว้ได้อย่างครบถ้วน การนำเสนออาหารอีสานในรูปแบบ Fine Dining จึงเป็นอีกหนทางหนึ่งที่ช่วยเปิดพื้นที่ให้อาหารอีสานเป็นที่รู้จักและยอมรับในระดับสากลมากขึ้น
"อีสานจริตเป็นอัตลักษณ์อันโดดเด่น"
ฝ้าย-อาทิตย์ระบุว่า อาหารอีสานมีความหลากหลายและรสชาติแตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาคย่อยของอีสาน ไม่ว่าจะเป็นอีสานเหนือ อีสานใต้ อีสานกลาง หรืออีสานตะวันออก ความโดดเด่นของกลิ่นหอมจากสมุนไพรพื้นถิ่น (Aroma) และรสชาติเฉพาะตัวจากภูมิปัญญาการหมักดอง (Fermentation) จึงเป็นสิ่งที่ทำให้อาหารอีสานมีเอกลักษณ์ไม่แพ้ชาติใดในโลก
อาหารอีสานได้เปิดพื้นที่ให้กับความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมทางอาหารมากขึ้น (Gastronomy) การผสมผสานความคิดสร้างสรรค์ (Fusion) และการยกระดับสู่สากล (Transformation) ล้วนสะท้อนว่าอาหารอีสานไม่หยุดนิ่ง แต่มีพลวัตปรับตัวไปตามยุคสมัย โดยยังรักษาแก่นและรากเหง้าไว้อย่างเหนียวแน่นในทุกรูปแบบที่ปรากฏสู่สายตาชาวโลก
